کریم‌پور در این باره اظهار کرد: خودکشی پدیده‌ای پیچیده و چندعاملی است که از تعامل مشکلات روان‌شناختی، فشارهای اجتماعی و اقتصادی، تجربه‌های آسیب‌زا و بیماری‌های جسمی تأثیر می‌پذیرد؛ از همین رو، پیشگیری از آن نیز محدود به یک اقدام واحد نیست و نیازمند ترکیبی از مداخلات روانی-اجتماعی در کنار درمان‌های پزشکی است تا بتواند با کاهش فشارهای فوری، نقش مؤثری در کنترل بحران ایفا کند.
وی با تأکید بر اینکه نخستین گام در برخورد با بحران، شنیدن بدون قضاوت و ایجاد فضایی امن برای گفت‌وگوست، افزود: پرسیدن مستقیم و محترمانه درباره افکار خودکشی، نه‌تنها این افکار را ایجاد نمی‌کند، بلکه امکان شناسایی خطر و دریافت کمک را فراهم می‌سازد. ارزیابی وضعیت فرد باید با توجه به شدت خطر، سابقه اقدام و منابع حمایتی او انجام شود و در صورت وجود خطر فوری، همراهی فرد و پیوند دادن سریع او با خدمات اورژانسی یا متخصصان، امری ضروری است.
این کارشناس مشاوره در ادامه به تدوین «برنامه ایمنی» به عنوان یکی از مداخلات مؤثر اشاره کرد و گفت: این برنامه شامل اقدامات عملی مانند شناسایی نشانه‌های آغاز بحران، راه‌های آرام‌سازی، شناسایی افراد قابل‌اعتماد و مشخص کردن مسیرهای دسترسی به کمک حرفه‌ای است. همچنین کاهش دسترسی به وسایل خطرناک و پیگیری‌های منظم پس از ترخیص از طریق تماس‌های حمایتی، می‌تواند احساس تنهایی را کاهش داده و تداوم مسیر درمان را تضمین کند.
کریم‌پور با بیان اینکه حمایت خانواده و دوستان در صورت حفظ حریم خصوصی فرد، بسیار ارزشمند است، خاطرنشان کرد: کمک به حل مشکلات عملی همچون تعارض‌های خانوادگی، مسائل مالی یا تحصیلی و آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان و حل مسئله، بخشی از مداخلات جامعه‌محور برای کاهش فشارهای تشدیدکننده بحران است.
وی در پایان تصریح کرد: در سطح جامعه، کاهش انگ و تبعیض، آموزش نشانه‌های هشدار و فراهم کردن خدمات در دسترس از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. رویکرد مؤثر در این مسیر، رویکردی انسانی و هماهنگ است که امنیت فوری، حمایت اجتماعی و مراقبت حرفه‌ای را همزمان در نظر بگیرد. تأکید می‌شود اگر فردی در معرض خطر فوری قرار دارد، نباید تنها رها شود و ضروری است بلافاصله با اورژانس اجتماعی یا خدمات تخصصی ۱۴۸۰ تماس حاصل گردد.
نظر شما